Wszechświat to chaos. Należy łapać, co się da, zanim trzeba będzie opuścić ten padół łez.

Każdy z nas zna kogoś kto się wyróżnia.. jest inny, introwertyk, aspołeczniak.. dziwak. Chodzi sam nie uśmiecha się żyje we własnym świecie. Ludzie drwią z takich ludzi.. czemu ludzie śmieją się z ludzi innych, grubych, chorych, zacofanych, anorektyków, ludzi z nadwagą, prostytutek, homoseksualistów, biseksów oraz innych. Nikt na to nie znajdzie odpowiedzi, prawda jest ukryta w człowieku. Ludzie nie potrafią zrozumieć drugiego człowieka. Każdy ma inną historie.. każdy coś przeżył. A my patrzymy na niego z pogardą, żyjemy stereotypami. Nie chcą zrozumieć drugiego człowieka przez co drugi człowiek nie rozumie go. Nasze społeczeństwo opiera się na nietolerancji. W tych czasach nie ma nikogo równego.. każdy ma teorie inną na temat każdego człowieka. Ludzie odstający od reszty są wyjątkowi. Posiadają barwne życie oraz nieciekawą historie. Przez ich historie, rozumieją więcej rzeczy wokół nich. Doceniają to co mają. Cieszą się z każdej chwili. Są samodzielni, radzą sobie sami, pomimo że tłumią wszystko w sobie. Chcą ukryć swój ból pod maską uśmiechu. Bardzo szybko odróżnić człowieka zamkniętego od otwartego.. przez jego zachowanie. Rozmawia z ludźmi o tematach które go w życiu spotkały, ale tego nie pokaże. Męczy go to się stało w jego życie. My jako społeczeństwo mamy zamknięte oczy i jesteśmy głusi na krzyk i pomoc innych. Czasami chcemy pomagać, ale to nie pomaga. Starajmy się lepiej postrzegać ludzi i ich wnętrze, bo każde słowo boli każdy zły czyn to nowa rana w sercu. Nie próbujmy się dowartościowywać poprzez wyśmiewanie innych albo ich wytykanie ich błedów. Wszechświat to chaos. Należy łapać, co się da, zanim trzeba będzie opuścić ten padół łez.

Tęskno­ta jak nies­po­koj­ny wiatr, który kąsa ze wszys­tkich stron, zda­je się uderzać w nas gdziekol­wiek się zwrócimy.

To wszystko nie jest takie proste na jakie wygląda. Czas płynie, a ty stoisz w miejscu, nie możesz go dogonić. Nie nadążasz. Gubisz się. Tak po prostu. I gdy już raz się zgubisz to gubisz się cały czas. Wszystko zaczyna Cię przytłaczać. Nawet najdrobniejsze rzeczy. Nie możesz sobie dać z tym wszystkim rady. Po pewnym czasie odpuszczasz. Przestajesz walczyć. Już nawet nie płaczesz. Tylko stoisz. Stoisz i patrzysz na wszystko co cię otacza obojętnym wzrokiem. Mówisz “mam to w dupie”, ale tak naprawdę są to tylko słowa. Nieprawdziwe słowa, bo w głębi duszy nie możesz dać sobie z tym wszystkim rady. Niszczysz się powoli od środka. I to już zaczyna trwać zbyt długo. Powoli zaczynasz niszczyć się na zewnątrz. Zmieniasz się, zmieniają się twoje myśli, wygląd. Wszystko. Zaczynasz mieć sińce pod oczami, twoja skóra robi się sucha, oczy przemęczone, a ręce zaczynają ci drżeć i już nic na to nie poradzisz. Psujesz się… powoli gnijesz. Chcesz wszystko naprawić, ale czas leci zbyt szybko. Nim się obejrzysz już popełniasz kolejny błąd, i tak ciągle. Nim się obejrzysz, a stajesz s człowiekiem, którego już nic nie zdoła naprawić. A Ty? Zaczynasz to widzieć. Że to już koniec, że nic z tym nie zrobisz i po prostu stajesz przed lustrem i zaczynasz na siebie patrzeć. Twój wzrok zamienia się na wzrok gardzący sobą. Zaczynasz sobą gardzić. Patrzysz i jesteś załamany. Patrzysz na osobę w lustrze, jakby to nie ty, jakby to był inny człowiek. Człowiek, który został zniszczony przez świat, przez ludzi i przez samego sobie.Samotność jest zawsze bezlitosna. Zdaje się, że opłata Cię całego. Nie jesteś zdolny do wydostania się, przynajmniej tak czujesz. Samotność zabija radość, odbiera chęci i siły. Na szczęście jednak można z nią walczyć z powodzeniem. 
Zupełnie inaczej odbieram przebywanie samemu. Po prostu, by odpocząć od ludzi, przemyśleć wszystko, zatrzymać się na chwilę. To jak najbardziej potrzebne. Dzieje się z naszego wyboru. A samotność przychodzi znienacka, jak choroby. 
Czy czuję się niepotrzebna? Oczywiście. Wiem, że to czas by pomyśleć o tym czy rzeczywiście zasługuję na zadawanie sobie pytań, które mnie zniszczą. Bo ja nie chcę o tym myśleć. Nie zawsze żyję dobrze, bo żyję chwilą. W momencie upadku oddaję cześć swoim czynom. Wiele ludzi zastanawia się  co jest gorsze.. Tęsknota.. czy też samotność.Zarówno samotność jak i tęsknota są jednymi z najgorszych uczuć. W zasadzie współistnieją one ze sobą. Kiedy jesteś samotny – tęsknisz, tęsknisz, bo jesteś samotny. Trochę błędne koło. Co jest gorsze? Jeśli już mamy oddzielić te stany od siebie, gorsza byłaby sama tęsknota. Z samotnością moglibyśmy jakoś sobie poradzić. Tęsknoty natomiast nie jesteśmy w stanie „usunąć” z naszego życia. Jeśli za kimś, bądź za czymś, tęsknimy, nie da się nagle zmienić zdania i powiedzieć sobie ” już nie tęsknię”. Tęsknota może trwać całe życie. I rzadko kiedy udaje się wypełnić czymś to uczucie pustki.
Zdecydowanie tęsknota byłaby gorsza od samotności.fsd

Uczucia zaczynają mieć na Tobą władze- cierpienie, nienawiść… nienawiść do samej siebie.

Czas płynie, a ty stoisz w miejscu, nie możesz go dogonić. Nie nadążasz. Gubisz się. Tak po prostu. I gdy już raz się zgubisz to gubisz się cały czas. Wszystko zaczyna Cię przytłaczać. Nawet najdrobniejsze rzeczy. Nie możesz sobie dać z tym wszystkim rady. Po pewnym czasie odpuszczasz. Przestajesz walczyć. Już nawet nie płaczesz. Tylko stoisz. Stoisz i patrzysz na wszystko co cię otacza obojętnym wzrokiem. Mówisz “mam to w dupie”, ale tak naprawdę są to tylko słowa. Nieprawdziwe słowa, bo w głębi duszy nie możesz dać sobie z tym wszystkim rady. Niszczysz się powoli od środka. I to już zaczyna trwać zbyt długo. Powoli zaczynasz niszczyć się na zewnątrz. Zmieniasz się, zmieniają się twoje myśli, wygląd. Wszystko. Zaczynasz mieć sińce pod oczami, twoja skóra robi się sucha, oczy przemęczone, a ręce zaczynają ci drżeć i już nic na to nie poradzisz. Psujesz się… powoli gnijesz. Chcesz wszystko naprawić, ale czas leci zbyt szybko. Nim się obejrzysz już popełniasz kolejny błąd, i tak ciągle. Nim się obejrzysz, a stajesz s człowiekiem, którego już nic nie zdoła naprawić. A Ty? Zaczynasz to widzieć. Że to już koniec, że nic z tym nie zrobisz i po prostu stajesz przed lustrem i zaczynasz na siebie patrzeć. Twój wzrok zamienia się na wzrok gardzący sobą. Zaczynasz sobą gardzić. Patrzysz i jesteś załamany. Patrzysz na osobę w lustrze, jakby to nie ty, jakby to był inny człowiek. Człowiek, który został zniszczony przez świat, przez ludzi i przez samego sobie.

tumblr_nfpu1qtGNo1tzmxb6o1_500

Samobójstwo-głupota ludzi?

Jeżeli człowiek oznajmia światu, że jest mu tu źle i chce skończyć ze sobą, to znaczy, że takie pragnienie w nim jest.
Są ludzie, którzy mówią o tym tylko po to, żeby zyskać trochę uwagi.
Ale to mały odsetek.
Wielu z nas miało myśli samobójcze.
To jest pewne.
Codziennie na świecie tysiące ludzi popełnia samobójstwa.
Dlaczego?
Oni nie robią tego bez powodu.
Drugi człowiek wyrządził im krzywdę, lub sami nie potrafią pogodzić się ze swymi wadami..
Mówię o tym wszystkim do czego potrafią dopuścić się ludzie.
Nie, nie ludzie.
Potwory.
Jesteśmy ludźmi, my wszyscy.
Natura stworzyła nas tak, abyśmy nawzajem sobie pomagali.
Jeżeli potencjalni samobójcy mówią o swoich makabrycznych planach, to należy ich wesprzeć.
Czasami wystarczy zwykła rozmowa, czasami potrzeba więcej czasu.
Ale nie wolno stać obojętnie i patrzeć, jak ludzie odchodzą z własnej woli.
My możemy pomóc, naprawdę.
Wystarczy chcieć.
Warto pomagać, warto słuchać drugiego człowieka i zwracać uwagę na pozornie nic nieznaczące szczegóły.
To od nas może zależeć życie drugiego człowieka.
Pamiętaj o tym.
Warto żyć.
Mimo wszystko.

tumblr_m7s9igAkch1qityqoo1_500

Wszys­tko, co ludzkość do­tychczas uczy­niła i wy­myśliła, wzięło się z dążenia człowieka do zas­po­koje­nia swych najgłębszych pot­rzeb i uśmie­rze­nia bólu.

Miłość sprawia nam ból tylko dlatego, że nam zależy.
Gdyby tak nie było, tak naprawdę nie musielibyśmy przez nią cierpieć.
Bo po co cierpieć, przez coś co jest nam całkowicie obojętne?
Kochając kogoś, sprawia nam ból każde słowo i każdy gest, który z jej strony będzie odwzajemniony bez miłości.
Dlaczego?
Szczerze mówiąc, nie do końca potrafię odpowiedzieć na to pytanie.
Kiedyś pewna osoba, powiedziała mi że ludzie zadają sobie sami ból, zamiast sprawiać tylko i wyłącznie radość.
Coś w tym widocznie jest.

Przerwa na reklamy!
Czy wiesz że mam FanPage na Facebooku?
Możesz polubić i być na bierząco!

-> Fan Page <-

Jeśli miłość nieodwzajemniona, cierpimy przez sam ten fakt.
Ale co jeśli krzywdzimy, kochając?
Hm… To już nieco inna sprawa.
Czasami są to nawet zwykłe niedomówienia i sprzeczki, których tak naprawdę wcale nie chcemy, a pojawiły się tak nagle i zupełnie niechciane.
Jak to zwykłem powtarzać, odrobina dobrej woli czasem wystarczy by żyć w zgodzie.
Może to pozwolić uniknąć bólu w miłości.
Poza tym, chyba trzeba cierpieć, tak już to jest skonstruowane.

tumblr_mrmm2efj4j1s72ne6o1_400

Odróżnić miłość od przyzwyczajenia.

Wydaje mi się, że miłość jest w pewnym stopniu przyzwyczajeniem. Przywiązujemy się do kogoś, do jego obecności i ciężko byłoby nam wytrzymać brak tejże osoby.
Jeżeli mielibyśmy odróżniać miłość od przyzwyczajenia to z pewnością związek musiałby mieć długi staż.
Ja powiem tak.
Jeżeli to jest miłość, to nigdy się nie znudzi.
Zawsze będzie zbyt mało czasu, zbyt mało chwil spędzonych razem. Ciągły niedosyt i pragnienie bycia przy tej osobie.
To się nigdy nie zmieni.
Więc nie ma opcji by w miłości mogło wystąpić przyzwyczajenie.
Rozpoznać je jest łatwo. Skoro dwoje ludzi, nie kochało się prawdziwie a mimo to są już razem dość długo to jest to właśnie przyzwyczajenie. Postawiłbym w tym miejscu pytanie, jak silne może być to przyzwyczajenie, ta rutyna?
Myślę, że w pierwszej chwili słabości to się rozpadnie.

zawsze istnieje możliwość pomyłki co do ludzi, których kochamy. To najgorszy błąd, jaki można popełnić.

Jest mnóstwo błędów, które popełniamy. Tak jest nasza natura, lecz nie powinniśmy przestawać walczyć ze swoimi wadami. Wówczas, byłby to największy błąd ludzkości.
Najczęściej jesteśmy zazdrośni, co często niszczy nasze związki.
Zakochujemy się w niewłaściwych osobach lub bez wzajemności.
Ogromnym błędem jest podejmowanie dobrych decyzji, ze złych powodów.
Nie potrafimy wybaczać, a gdy już to zrobimy, kolejny raz zostajemy zranieni.
Źle oceniamy ludzi w naszym otoczeniu.
Kłamiemy, co rani nie tylko naszych bliskich, ale również nas.
Kłótnie, podczas, których mówimy o wiele za dużo.
Komentarze, wypowiedziane w złym momencie.
Wyjawienie tajemnicy, niewłaściwej osobie.
Zaufanie człowiekowi, który nie jest tego wart.
Popełnianie tego samego błędu kilka razy.
Głupota, to ogromna słabość społeczeństwa.
Jednak największym błędem jest usprawiedliwianie swoich poczynań. To jest jak wypieranie się swojego doświadczenia, okłamywanie samego siebie.tumblr_nsnvkaBb1d1uqb6pjo1_250

Czekanie sprawia ból. Zapomnienie sprawia ból. Lecz nie móc podjąć żadnej decyzji jest najdotkliwszym cierpieniem.

Często czekamy na coś, co tak na prawdę jest mało realne, aby się wydarzyło.
Nasza dusza, nasze serce, nasz umysł czegoś pragnie.
Tak bardzo, że nie zwracasz uwagi na to, że to czekanie nie ma przyszłości.
Nie ma sensu.
Twoja dusza powoli rdzewieje.
Powoli umiera.
Lecz tak na prawdę tego nie zauważasz.
Jest zbyt mocno zajęty czekaniem.
To ono pochłania Twoją duszę,
Nie czekajmy na coś, co tak na prawdę jest nie realne, coś co nie otwiera nas na przyszłość, coś co zamyka nas w tej strasznej teraźniejszości. Nie pozwólmy rzeczom nieosiągalnym zawładnąć naszym życiem.
Jeśli one każą nam, żądają od nas czekania to nie róbmy tego. Przez czekanie niszczymy swoje życie, które nie jest długie, a na pewno nie tak długie, żeby poświęcić je na czekanie. Na czekanie na coś, co się nie wydarzy, coś co jest poza naszym zasięgiem.
Podążajmy za przyszłością, a nie marnujmy teraźniejszości na czekanie.tumblr_nke6y79xK81uo3axro1_500

Każdy mój błąd to szan­sa na nową drogę. Tyl­ko ode mnie za­leży, czy skorzys­tam z niej.

Czas, w którym żyjemy jest czasem, w którym trudno jest nie ulec pokusie. Na każdym kroku prześladuje nas zło. Wielu z nas popełnia błędy. Zastanawiamy się wtedy co zrobić, aby je naprawić, lecz nie zawsze druga strona, której to zło wyczyniliśmy jest w stanie nam wybaczyć. Dlatego tak ważne jest, aby dawać ludziom, którzy zbłądzili drugą szansę.
Ludzie, którzy otrzymali od losu tę drugą szansę, mają czas, aby naprawić wyczynione wcześniej zło. Z własnego doświadczenia wiem, iż ta druga szansa jest dla nich czymś bardzo oczekiwanym i pożądanym. Nikt z nas nie jest świętym i każdemu ta druga szansa na pewno się przyda. Dlatego zastanowić się powinni ci, którzy tę szansę mogą dać drugiej osobie, bo to na prawdę może w życiu wiele zmienić zarówno na lepsze, jak i złe.
Dając trochę wyrozumienia innym możemy sami zdobyć zaufanie, które przyda nam się w życiu nie raz. Po to, byśmy mogli oczekiwać drugich szans, których zadbać musimy, by zrobić z nich dobry pożytek.
Każdy człowiek popełnia błędy. Wątpię czy na świecie są ludzie, którzy nie zostali skazani przez zło. Może nie tyle byłoby wypadków, złych wydarzeń, gdyby nie to, że każdy z nas ma prawo do błędu.tterer

Sa­mot­ności nie jest ta­ka zła za­nim nie zap­ragniesz dru­giej osoby.

Każdy człowiek potrzebuje drugiej osoby. Każdy człowiek potrzebuje kogoś, ponieważ sam przez całe życie sobie nie poradzi. W życiu są takie momenty kiedy najzwyczajniej w świecie sami nie jesteśmy nic zdziałać. Potrzebujemy wtedy tej drugiej osoby. Niestety nie zawsze taka osoba jest w naszym życiu. Wtedy jest bardzo ciężko i niektórzy nie dają sobie z tym rady. Są też osoby, które mimo wszystko starają się brnąć do przodu. Jednak są to tylko pozory. Te osoby nadal pozostają w tym samym miejscu. Co z tego, że dalej idą do przodu, skoro problemu nadal nie rozwiązały. Ten problem z każdym kolejnym dniem będzie narastać. W końcu taka osoba po prostu podda się, nie da rady dalej w to brnąć ze świadomością, że mimo sukcesów jakie osiąga, nadal jest całkiem sama. Dlatego nie zawsze należy pokazywać jak bardzo samowystarczalni jesteśmy. Czasami każdy potrzebuje chociażby samej obecności drugiego człowieka.tumblr_nfevagd91R1t6b2smo1_400